Krakow. Biblioteka na rajskiej. Przyjemna jasna cicha ogromna przestrzeń – odpręża. Ludzie skupieni, niektórzy bardzo piękni, inni raczej zwyczajni, każdy zamknięty w swoim małym świecie. Ja znów nie mogę się skupić, powinnam przychodzić to o 8 rano i siedzieć do wieczora. Jak do pracy. Czytać i pisać – ale nie takie bzdury, ale poważne rzeczy.

Wczoraj krotkie chwile z J i K. zabawne jest to jacy oni strasznie są poważni i samodzielni i dzielni w ogóle, ale nie tak – zabawnie szyderczo, tylko w jakiś sposób pięknie, wzruszająco.

Druga rzecz, że czuje coś do psychopatów (czy raczej socjopatów) – czy jestem na tyle cyniczna, że bawi mnie oswajanie ich, bo jest to trudniejsze niż w przypadku zwykłych ludzi, a więc jest większym wyzwaniem, czy raczej jestem na tyle naiwna, że wierzę, że mogę im pomóc, że w jakiś sposób mogę dać im coś więcej. W cichości serca liczę jednak na tą pierwszą opcję, bo kto by chciał być naiwnym frajerem.

Z drugiej strony zauważam, że nieoczekiwanie niczego od nikogo bardzo ułatwia życie, w sensie – przestałam przeżywać drobne zdrady moich przyjaciół czy tam znajomych – że jak się umawiam – oni nie odwołują spotkania, że jak potrzebuje pomocy – oni są, że jak dzwonie – podnoszą słuchawkę. Takie drobne rzeczy.

Te drobne rzeczy jednak są dla mnie ważne. Postawa nie oczekuję od ciebie już niczego jest bardzo wygodna i przyjemna, ale sprawiła że już nie mam przyjaciół.

Czy ciężko być moim przyjacielem?

Ciekawe…

Po trzecie – robie wszystko, żeby nie wziąć się do konkretnej roboty, co nie jest fajne.

Po czwarte – wkurwia mnie JS i mój jej konstrukt w mojej głowie. Spierdalaj z mojej głowy.

Koniec.

Emocje poskręcane jak sprężyny, chciałabym móc to opisać, potrafić tak władać słowem, żeby przelać to co czuję, niestety jest to niemożliwe. taki dziwny stan, kiedy mam ochotę schować się w szafie, jest mi źle i chętnie zrobiłabym coś by dotknąć się miłym i miękkim różowym pędzelkiem do odpędzania demonów, zanurzyłabym się w pachnącej kąpieli topiącej smutki, ale równocześnie wiem, że właśnie teraz powinnam rozdrapywać ten ból do bólu, nie odpuszczać sobie, nie szukać miękkich chusteczek do ocierania łez, ale siąść do ciężkiej pracy, właśnie teraz pisać, do krwi do mięsa do duszy i serca.

Ostatnio, jak już dawno nie – taki dzień, kiedy jedyny sensowny powód by wstać z łóżka to żeby podciąć sobie żyły. Rzyganie rzeczywistością, rozsypywanie się zachowując przytomność, sto kilo ołowiu w ciele.

Proszę k. zostań jeszcze chwilę, teraz jak nigdy potrzebuję ludzi obok, potrzebuję, by ktoś był po prostu, zwyczajnie po ludzku mówił do mnie, odzywał się, jakby głos miał mnie uratować, przed zupełnym opadnięciem w ciemność.

Proszę k. wypij ze mną herbatę, bo teraz nawet proste czynności są dla mnie ważne. Przedłużam sobie życie o kwadrans, kwadrans słuchania głosu, jakiejś niematerialnej namiastki bliskości, namiastki człowieczeństwa.

Każdego dnia, pokonać coś w sobie, zamknąć swoje demony w klatce racjonalnego myślenia, udawać twardą dopóki sama w to uwierzę.

Zaciskam pięści.

Zadziwiajace ze mlodym ludziom tak bardzo podoba się dom zły, ze chodza, ze patrza, ze widza, ze to o czyms waznym, zze wbija ich w fotel i ze jest tam prawda o człowieku, to im się podoba, ze jest prawda i moc

Ze człowiek skarlony przez system, w systemie karleje, ze jest o najgorszej ludzkiej stronie o chciwości, bezduszności nienawiści, ze to jest szczere, ze nie ma sciemy

W tym wszystkim tez sila wyrypajewa, ze pisze o ludziach zapomnianych przez Zycie, którzy drapieżnie chca czegos od zycia i to sobie biora bez względu na konsekwencje i ze to jest jakos uniwersalne, ze zlo jest w nas, ze w każdym i ze to zlo przychodzi w białych rękawiczkach, ze się go nie spodziewamy i nie jesteśmy gotowi i nie dopuszczamy do świadomości

Ludzie spragnieni prawdy i bliskości, spragnieni tlenu którym nie potafia oddychac, bo kto nigdy nie oddychal tlenem natychmiast rzuca się na niego łapczywie i staje się uzależniony.

Chciałabym potrafic nazwac wszystkie te mysli które kraza mi po glowie.

Kiedy uciekam nagle blisko mi do ludzi i chyba ludziom bliżej do mnie. Co oczywiście jest banalne – ale tak mocno patrzymy na swiat przez pryzmat swoich doświadczeń, ze ciezko jest wyjsc ponad to i nie dokonywac subiektywno-emocjonalnej oceny innych. Znajduje siebie żeby znaleźć innych. Ciesze się ze swojego spokoju. Ludzie powrotem mnie inspiruja. Rzecz w tym, żeby być tylko z tymi z którymi jest dobrze. Na reszte nie chce mieć czasu. SA tez tacy którzy nie maja czasu dla mnie. Nie rozpaczam. Tak już jest. Trudno. Gubimy się i znajdujemy po drodze. Samotność to najtrudniejszy ale również najbardziej naturalny dla mnie stan umysłu. Nasiakam. Chciałabym żeby ten stan trwal jak najdłużej, bez pytania o to czy jestem czegos warta, bez braku wiary w siebie, który jest moim cieniem. Ostatnio ktos życzył mi, żebym nie przepraszala za swoje filmy i żebym była ich odrobine pewniejsza. Obiecuje – będę się starac.

Ostatnio zrobiliśmy sobie z J i K kulturalna wycieczke do warszawy – wyrypajew razy dwa. Malczewski. Wizyta w instytucie teatralnym. Pozytywna energia na koniec roku. Dzieciaki klocace się i objaśniające mi zawiłości KP i lewicy w ogole – dochodza do wniosku ze w zasadzie najlepiej nic nie robic (J) albo najlepiej tylko pomagac i robic cos dla innych (K). czuje się troche jak bohater pornografii.

Trzeba pomyśleć nad noworocznymi postanowieniami – główne i pierwsze powinno brzmice – wiecej opisywac swiat mniej opisywac siebie i mysle ze wtedy będzie to dobra droga.

Wieczorne rozmowy. M. od jakiegos czasu mocno zmęczony i opadły z sił i entuzjazmu. Nie łatwo z nim rozmawiać, bo trzeba wyczekac na dobry moment aż sam zacznie mówić, klasycznie też nie zawsze jestem przekonana do swoich rad, choć pelna jak najlepszych intencji, staram się słuchać, analizować i możliwie najlepiej pomagać, że niby mam do tego przygotowanie zawodowe, ale jak tu się zawodowo przygotowac do życia. Nijak. Siedzimy więc tak razem w kuchni, ja palę szlugi a M. trąca nosem świecące gwiazdki przymocowane przy wyjściu na balkon (mieszkanie operatorów – więc i światło musi być nastrojowe). Tak strasznie lubie m. że chciałabym jakoś dac mu więcej otuchy i siły, ale tanie pocieszanie nie wchodzi w grę, więc gimnastykuję się by poprawić mu humor, ale tu potrzeba konkretnego rozwiązania, analizy rzeczywistości, rozpoznania problemu i systematycznych działań, więc staram się naprawdę a równocześnie łypie na niego tkliwym okiem, bo jest mi przecież przyjacielem, a troche jak dzieckiem, a troche jak bratem i siedzimy tak w kuchni, czasem sobie milcząc, a czasem mówiąc o czymś ważnym, a czasem żeby się wygadać tylko a czasem o najistotniejszych w życiu sprawach. Siedzimy w kuchni. M. trąca nosem gwiazdy.

W szkole zaskakująco dobry dzień. Piszemy scenariusze do 30, każdy prezentuje swój pomysl i o dziwo, każdy mówi o czymś ciekawym, czymś zupełnie swoim ale bardzo określonym i przez to interesującym, zanika krytykanctwo, rodzi się ciekawość i wzajemne inspirowanie się. Nie ma K. Ulga  i spokój. Relacje stają się możliwe. Oczywiście jak mniemam chwilowo.

Teraz jeszcze trzeba wykorzystac moment i w koncu ubrać w słowa parę pomysłów. Orka na ugorze, ale trzeba. Prorocze okazaly się slowa, które S. kazała nam wyryc na naszych segregatorach – musicie od siebie wymagać, chociażby nikt już od was niczego nie wymagał. Niestety prawda, choć tak przyjemnie byłoby tkwić w wiecznej licealnej kontestacji

Najpierw o dniach ostatnich. Łódź. W natłoku wybujałych rozmów, niespełnionych marzeń, czy pragnień czekających na realizację i konfrontacje z rzeczywistością. Chowam się w tłumie. Niepewnie wypatruję J. szukam sylwetki K. staram się uciec prze D. – wszystko z pogubienia w relacjach, wszystko z przekonania, że samotność jest dużo bezpieczniejsza niż podkopywanie mojej wiary w siebie, czyli wszystko z lęku, ze strachu przed nieszczerością ze strachu o własną dupe i cześć bezpowrotnie utraconą. Też. Nie chodzę na imprezy, bo wciąż słucham tych samych stereotypowych opowieści, ludzie jak z taśmy odtwarzają swoje historie – wciąż i wciąż na nowo – z szacunku do siebie – bo prawdopodobnie robie to samo, lepiej więc nie rozmawiać z ludźmi. Więcej. Nocne szwendy, czasem, krótko na chwile, może nawet nie nocne, bo zmierzch szybciej zapada, więc może wieczorne, lecz to miasto wykrzywione wydaje się być tak samo ponure o każdej porze.

Punkt pierwszy – kobieta na wózku stoi na ulicy, obok krawężnika – pomna zasady obojętności tłumów, podchodzę, bo już wiem, że krawężnik bywa trudną przeszkodą. Mówię coś, ale widzę tylko jej dzikie spojrzenie, pytam czy wszystko w porządku, ale nie dostaję odpowiedzi. Wariatka na wózku, patrzy na mnie z dołu – nieufnie czy może to jej sparaliżowana głowa nie pozwala spojrzeć inaczej, a może życie nauczyło ją patrzyć w ten sposób, a może to moje wielkomieszczuchowskie i tanie domysły. Wariatka. Wariatka. W końcu mówię jej, że wciągnę ją na chodnik, żeby nie potrącił jej samochód. Ok.? Ok. Odpowiada. Coś więc jednak dobija się do niej. Jej twarz – miała w sobie coś niezwykłego, była w pewnym sensie piękna i doskonała tylko zniszczona, młodo – stara, normalno – dzika, twarz lalki, twarz dziecka, twarz młodej dziewczyny doprawiona katasinym omsknięciem natury. Pociągająca, choć już jej nie pamiętam. Pozostało emocjonalne wrażenie i tego muszę się trzymać.

Ciąg dalszy, filmy poprzerywane 10 minutowymi  przerwami na ohydne kanapki i unikanie znajomych lub też nerwowe ich poszukiwanie.

Kolejny dzień – tym razem na skraju pomiędzy budynkami a chodnikiem, zasłaniana przez tłumek osób ustawiających się do przejścia dla pieszych siedzi – pijaczka, wariatka, żulica, desperatka może obłożona plastikowymi siatami, klasyczny element miejskiego krajobrazu. Nagle rusza, wkracza na czerwonym świetle na środek jezdni i kładzie się na wprost jadących samochodów wykrzykując gniewnie w ich stronę – desperacja, wyzwanie, oddanie swoich spraw w ręce losu, a może pijacka maligna, awanturnictwo czy jak by to można jeszcze nazwać. Samochody zatrzymują się i sprytnie starają się wyminąć niewygodny obiekt leżący pośrodku jezdni. Nieczułe na tragedię, nieczułe na alkoholowe wyziewy, odgrodzone bezpieczną warstwą karoserii pozwalającą zapomnieć o człowieku. Ludzie mijają ją także, zwykły element krajobrazu. Ja mijam ją także. Każdy ruch wydaje mi się zbędny. Moje działania niczego nie zmieniają. Aleksandra dziś nie zmienia świata. Aleksandra boi się, choć bardziej niż alkohol przeczuwa w tym kroku beznadziejny manifest, desperację. Każde wytłumaczenie tej sytuacji nie wydaje się być wystarczająco dobre. Element miejskiego pejzażu w mieście odwróconym na lewą stronę.

Później na pasach spotykam psa. Uroczy szczeniak. Za chwile zabójca. Pit Bull

Później jeszcze oglądam Generała Nila i myślę o moim pokoleniu, o świecie w którym żyję i dochodzę do wniosku, że nie ma wyjścia, nie ma ucieczki, że płynna papka zalewa nas robiąc z nas beznadziejne figurki z papier mache. Że tu się nic nie zmieni, że zacytuję czerskiego (wybiegając z myślą trochę do przodu) „nie ma nadziei dla Ojca Świętego”. To chyba najlepiej podsumowuje ogół tych przemyśleń, choć być może powinnam rozwinąć swoje myśli których nikt w skróconej formie nie rozumie. Co więcej ostatnio mam coraz więcej pretensji do ludzi, że nie reagują na rzeczy o których jedynie myślę a nie zdążam z ich wypowiedzeniem… No przecież o tym myślałam. Nie powiedziałam ci?